© Rootsville.eu

Guy Davis & The Nerak Roth Patterson Band (US)
Blues
CC De Kern Wilrijk (18-10-2026)

reporter: Marcel

info band: Guy Davis
info organisatie: CC De Kern

© Rootsville 2026


Het zijn drukke dagen en ondertussen zal ik zowat 3 provincies hebben doorkruist de laatste dagen. Van Gent, naar Ruiselede en nu richting Wilrijk voor het optreden van Guy Davis. Telkenmale de man nar België afzakt ben ik present want het is altijd een ontzettend genoegen om hem aan het werk te zien.

Davis draait al jaren mee in het circuit en heeft bij mijn weten nog nooit slechte dingen afgeleverd. Zijn concerten zijn steeds van een zeer hoog niveau en zijn muziek grijpt je tot diep in je ziel. Getuige ook weer zijn laatste schijf “The Legend Of Sugarbelly” uit 2024, dat alweer een pareltje mag worden genoemd. Trouwens, in mei dit jaar bracht hij nog een belangrijk samenwerkingsalbum uit onder de groepsnaam True Blues (bestaande uit hemzelf, Corey Harris en Alvin Youngblood Hart), getiteld “Fight On!”, een plaat vol met akoestische blues bestaande uit eigen werk en traditionals.

Guy Davis is één van die topmuzikanten die geregeld de oversteek maakt naar Europa om ons te komen trakteren op een fijne avond bluesmuziek. Zijn verschillende nominaties voor de Grammy Awards bewijzen dat hij één van de grote internationale ambassadeurs van akoestische bluesmuziek is. Al jarenlang draagt hij zijn liefde voor de blues uit over de wereldbol. Als zoon van de bekende acteurs Ruby Dee en Ossie Davis groeide hij op in New York City, maar ontwikkelde zijn passie voor de blues dankzij de verhalen van zijn grootouders in het rurale zuiden van de VS.  De man bracht ondertussen al een massa albums uit en werkte onder meer samen met blueslegendes als Dr. John, Bonnie Raitt, Taj Mahal en Pete Seeger.

Hoewel Davis het merendeel van zijn shows solo speelt komt hij dit keer voor een speciale gelegenheid, voor slechts enkele shows en voor het eerst sinds 15 jaar naar de Benelux met een volledige band.

Guy Davis speelt vanavond met Tony Coleman (30 jaar de vaste drummer van BB King), Nerak Roth Patterson, de briljante gitarist die ook al eens eerder op Guy’s albums meespeelde en met Nerak Patterson Jr (zoon van) op bas. Wie hem al live aan het werk zag, zal dit alleen maar bevestigen: een concert van Davis is een garantie voor een feel good-avond mét boodschap.

Dat wisten de aanwezigen blijkbaar ook, want De Kern was volgelopen. Stipt op tijd kwamen de mannen het podium op en na de obligate begroeting, Davis kennende, met de nodige humor, werd gestart met Dylan’s ‘Like A Rolling Stone’. Alvast een leuk begin, waarna Roth de fakkel mocht overnemen voor het eigen nummer ‘I Ain’t Coming Home’. Terug naar Guy Davis met de swingende versie van ‘Limetown’ dat al dateert uit 2003 en afkomstig is uit het album “Chocolate To The Bone”. Zo zou de rest van de avond er natuurlijk uitzien, een mix van Guy’s songs en die van Roth. Twee totaal andere stijlen die door elkaar worden gemixt.

Wie aanwezig was om Guy Davis aan het werk te zien zal waarschijnlijk wat ontgoccheld zijn geweest want dit waren ze niet gewoon, maar persoonlijk vind ik dit geweldig goed. De laatste dag van de tour en het viertal is ondertussen al beter op elkaar ingespeeld met een stevige ritmesectie onder het deskundig en ervaren oog van TC Coleman die samen met de jonge Nerak het ritme retenstrak houdt. Davis is zijn eigen zelve en Roth grossiert in fijne, uitgemeten solo’s. Het geluid zit goed en Guy wordt niet overspeeld door de rest van de band.

Bij ‘Baby So Long’, nummer gebracht door Roth, komt de stem echter niet goed door, jammer en om deze eerste set af te sluiten brengt Guy ons nog een schitterende ’Loneliest Road That I Know (61 Highway)’, Nummer dat aangepast werd van de song van Mississippi Fred McDowell. Very nice!

Deel twee wordt alvast feestelijk ingezet met ‘Long Gone Riley Brown’ uit het album “The Legend Of Sugarbelly”. Guy staat dan alleen op het podium zoals we normaal van hem gewoon zijn. En zonder veel moeite hoeven te doen krijgt hij de zaal aan het zingen.

Uit hetzelfde album volgt dan het emotionele “Early In The Morning’, pakkende song waar je altijd kiekenboelen van krijgt. Na dit kleine intermezzo, komt de rest van de band terug het podium op en mag Roth verder inzetten met het eigen ‘Set Me Free’. Klassiekers mogen niet ontbreken en we krijgen Howlin’ Wolf’s ‘Spoonful’ gepresenteerd waarna Roth nog maar eens met ‘The Devil Needs An Ice Cold Beer’ een eigen nummer aan de man mag brengen. Deze vier rakkers blijven op hoog niveau spelen en de afwisseling in de songs is meer dan aangenaam.

Het viertal heeft ondertussen ook een mini-cd uitgebracht onder de naam “Slamdooky On The Road Again” en met veel humor kondigt Guy de titeltrack aan, wat een aangenaam en swingend nummer blijkt te zijn. Ondertussen zijn we bijna ongemerkt aan het einde van dit optreden gekomen dat in stijl en volle gas wordt afgesloten met ‘Baby Shake Me Up’ en waarbij we worden getrakteerd op een schitterende drumsolo van Toni Coleman en idem dito voor de solo van Nerak Junior.

Wat volgt is een daverend applaus en een staande ovatie voor deze vier geweldige muzikanten. Vertrekken zonder een laatste groet is dus niet mogelijk dus wordt er afscheid genomen met Dylan’s ‘Knocking On Heavens Door’.

Ik denk dat iedereen meer dan tevreden huiswaarts is gekeerd. Ikzelf was alvast meer dan tevreden met het resultaat. Het was de ideale manier om het weekend af te sluiten mijn gedacht!

Cheers

Marcel